สิ่งที่เหลือคือเยื่อใย
ที่เธอนั้นมีเหลือไว้กับคำว่าเพื่อนกัน
เป็นฉันคนนี้ที่ขว้างทิ้ง ที่โยนทิ้ง
เพราะตอนนั้นใจมันทนรับไม่ไหว

ไม่อยากพบเจอไม่อยากเห็นเธอ
ให้พูดคุยก็กลัวไม่ระวังว่าเลิกกันไปแล้ว
จากนั้นเธอก็หายไปจากสายตา
เธอทำตามคำที่ขอร้องไว้--เป็นฉันอีกแล้ว
ที่ไล่คว้าตามเงาเธอไปตอนนี้หัวใจมันกลับคำ
อยากพบ-อยากเจอ-อยากเห็น
ไม่ว่ามันจะเป็นยังไงอยากรู้เธอนั้นมีความสุขไหม
แค่นี้เท่านั้นฉันจะเลิกขออะไรอีกต่อไป
ให้ได้ยินเสียงเธออีกเพียงสักครั้ง--ใจฉันหวังไว้เพียงเท่านี้

แต่แล้วเป็นเพียงคำอ้อนวอน--ที่ไปไม่ถึง
จากวันนั้นที่ขอให้เราเป็นเส้นขนาน
ผ่านคืนวันที่แสนทรมานกับการคิดถึง
จนวันนี้เราสองคนไม่เคยบรรจบกันได้อีกเลย

แมวซน

ไร้ถ้อยคำ

ส่วนตัวก็ไม่ได้ตามติดการเมืองอ้ะนะ แค่ใช้สิทธิ์ที่มีอยู่ในมือ เท่านั้นแหล่ะ เข้าไปกา อนาคตของประเทศ ด้วยเส้น ตรง สองเส้นไขว้กัน น่าจะเปลี่ยนจากการ กากบาก สักที มันได้คนผิดๆเข้าประเทศเรื่อยเลย (มุขขุดมาใช้)

วันนี้ดูข่าว เห็นเวทีสองที พระเจ้าจอร์จ คิดถึงตอนแกรมมี่ กะ อาร์เอส เค้าตั้งเวทีประชันกันเพื่อต่อสู้กับเทปผีซีดีเถื่อน ทั้งๆที่เรียกร้องในสิ่งเดียวกัน ทั้งๆที่ คิดหาผลประโยชน์ร่วมกัน แต่เคยเห็นนักร้องสองค่ายเหยียบเวที ขึ้นไปร้องพร้อมกันป่าว ไม่มีเลย อาจจะมีขึ้นมา ยืนโชว์ตัวพร้อมกัน ก็แค่นั้น(หลังเวทีเป็นไงไม่รู้ เอาเท่าที่เห็น)

อ่ะ เลี้ยวรถกลับมาต่อ... กองพันเพื่อคนรักชาติ(ขอเรียกแบบนี้นะขอรับ) ไม่เอาว่าใครผิดใครถูกนะ ทุกอย่าง มันออกมาแล้ว พิจารณาตามสติ กับ พรรค ที่บอกรักไทย 4ปีซ่อม 4ปีสร้าง นี่ จำนโยบายได้นะเฟ้ย เราจะไม่ให้เหลือคนจน เพราะ(ตายห่าหมดแล้ว) กับอีกนานานับประการ .

ที่บ่นๆพร่ำเพ้อ เพราะดูไม่ออกฝ่ายไหนกันแน่ที่รักชาติจริง เพราะถ้ารัก มันมีวิธีรักอีกเยอะ เริ่มจากตัวเราเองก่อน ง่ายที่ซู้ด ความเป็นชาติ มันไม่ได้ประกอบกันแค่ภูมิประเทศ คนในชาติต่างหากเล่าที่บ่งบอกความเป็นชาติ เราต้องบอกตัวเองได้เต็มปากว่าเป็นคนไทย ไม่ใช่เพราะเกิดในแผ่นดินนี้อย่างเดียว แต่เพราะเราเป็นคนดีในแผ่นดินนี้ด้วย เป็นคนดีต่อเพื่อนร่วมแผ่นดินด้วย เป็นได้ด้วยการไม่เบียดเบียน ไม่ทำร้ายกันและกัน

น่าจะเป็นจุดเริ่มต้นที่ดี สำหรับคนรักชาติ

คนเราสมัยนี้ ชอบมีความสุขบนความทุกข์ตัวเอง

รถใหม่ออก ก็ต้องจอง

บ้านหลังใหญ่ๆก็ต้องสร้าง

เพชร ประดับบารมี

แต่ เงินจะซื้อไม่มี ทำไงล่ะทีนี้ กู้ธนาคาร บัตรเครดิต กู้นอกระบบ หมุนไปมา

กู้คนรอบข้าง ท้ายสุด ไม่เหลือทางไหนให้กู้

ทุกข์ใจ มีของประดับประดา อวดสายตาคนรอบข้าง แต่ใจเต็มไปด้วยความเศร้า

ก็ แล้ว...ทำไม ไม่พอเพียงกับชีวิตกัน

เข้าใจว่า ความอยาก มีน่ะมันสูง ก็ให้มันค่อยๆเป็นค่อยๆไปสิ

ของบางอย่าง ไม่ใช่สิ่งที่เราต้องการ เป็นสังคมต่างหากที่ต้องการ

คิดดูให้ดี เวลาเราอยากมีอะไรซักอย่าง ใช่เพราะคนอื่นเค้ามีหรือเปล่า ถ้าใช่...นั่นแหล่ะ

คือความไม่พอเพียง ใจเรา ถ้ามันตะโกนได้ มันคงบอก กูไม่เอาว้อยย มึงจะซื้อมา

ทำเหรี้ยไรวะ ร่างกายมันคงบอกให้กูพักมั่งเหอะ มึงจะทำงานผ่อนเงินไปถึงไหน

โทรทัศน์ ดีวีดี บางคนซื้อมาไม่มีเวลาจะดูเสียด้วยซ้ำ

ค่อยๆเป็นไปกับชีวิตเถอะ มีกำลังซื้อก็ซื้อ ถ้าไม่งั้น ก็ต้องดูว่ามีหนทางไหน ที่จะทำให้มี

เงินซื้อ นอกจาก ผ่อนบัตรกู้ยืม อ้อเว้นการปล้นจี้ ขโมยอีกอย่าง

แต่ ชีวิตใครก็ชีวิตมัน เป็นไปตามกลไกชีวิตตัวเอง

ไม่ว่าชีวิตนี้ จะเป็นยังไง ขอให้หัวใจสงบสุขไม่ทุกข์ร้อน น่าจะเพียงพอล่ะนะ